Oleh : Noor Fazrina Kamal
BEIRUT — Ketika perhatian dunia tertumpu kepada ketegangan besar melibatkan Iran, Amerika Syarikat dan Israel, satu lagi realiti yang tidak kurang dahsyat sedang berlaku hampir tanpa sorotan setimpal, Lubnan terus dibedil. Dalam serangan terbaharu, sekurang-kurangnya 15 orang dilaporkan maut dalam siri serangan udara Israel di beberapa lokasi di Lubnan, manakala laluan sempadan utama Masnaa antara Lubnan dan Syria turut ditutup selepas ancaman serangan dikeluarkan.
Menurut laporan, serangan di Jnah, Beirut mengorbankan lima orang dan mencederakan 52 yang lain. Tiga lagi terbunuh di Ain Saadeh, manakala tujuh maut di Kfar Hatta termasuk seorang kanak-kanak berusia empat tahun. Serangan di Jnah pula berlaku berhampiran Hospital Universiti Rafik Hariri, sekali gus menambahkan tekanan terhadap sistem kesihatan awam negara itu.
Inilah ironi geopolitik yang sedang berlaku. Dunia kini ghairah memerhatikan kemungkinan perang lebih besar antara Iran dengan pakatan Washington-Tel Aviv. Sebahagian khalayak antarabangsa pula melihat kebangkitan Iran sebagai simbol penentangan baharu terhadap dominasi kuasa Barat dan Israel. Namun dalam keterujaan, kemarahan dan tumpuan terhadap “front” Iran itu, penderitaan rakyat Lubnan seolah-olah tenggelam di pinggir lensa media global.
Secara faktanya, liputan antarabangsa mutakhir memang sangat berat ke arah perang Iran-Israel-AS, termasuk ancaman terhadap Selat Hormuz, risiko serangan balas rentas negara dan implikasi ekonomi dunia. Dalam persekitaran media seperti ini, konflik lain di rantau sama mudah menjadi berita sampingan walaupun korban awam terus meningkat.
Persoalan yang wajar dibangkitkan bukan sekadar sama ada dunia “terlepas pandang”, tetapi siapa yang mendapat keuntungan politik apabila perhatian antarabangsa beralih. Ketika kamera media memfokus kepada Iran, Israel dilihat terus memperhebat operasi ketenteraan di Lubnan, termasuk ancaman terhadap laluan sempadan strategik yang penting untuk orang awam, perdagangan dan pergerakan keluar masuk negara itu.
Dari sudut analisis media dan strategi ketenteraan, keadaan ini boleh dibaca sebagai “attention asymmetry” apabila satu teater konflik yang lebih besar, dramatik dan berprofil tinggi menenggelamkan konflik lain yang berjalan serentak. Ia tidak semestinya membuktikan kewujudan satu konspirasi global yang tersusun, tetapi ia jelas menunjukkan bagaimana struktur perhatian dunia boleh dimanipulasi oleh realiti perang moden: yang lebih sensasi akan menguasai tajuk utama, manakala yang lebih senyap akan terus memusnahkan nyawa tanpa tekanan antarabangsa yang seimbang.
Adakah ini sebahagian daripada strategi peringkat tinggi untuk meluaskan pengaruh serantau Israel? Itu soalan politik yang semakin banyak diperdebatkan. Memang wujud kelompok yang mengaitkan perkembangan ini dengan agenda lebih besar seperti “New World Order”, “One World Government” atau projek “Greater Israel”. Namun setakat ini, dakwaan sedemikian kekal di wilayah spekulatif dan belum disokong bukti awam yang kukuh. Yang dapat dipastikan ialah Israel terus menjalankan operasi di beberapa medan serentak, dan kesan paling segera ditanggung oleh orang awam Lubnan.
Amaran Pasukan Interim Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu di Lubnan (UNIFIL) bahawa serangan berhampiran kedudukan mereka boleh mencetuskan risiko lebih besar juga menunjukkan betapa rapuhnya keadaan di lapangan. Pada masa sama, konvoi bantuan kemanusiaan pun dilaporkan terpaksa berpatah balik akibat pengeboman berhampiran laluan mereka. Ini bukan sekadar konflik bersenjata biasa, tetapi krisis kemanusiaan yang berpotensi menjadi lebih parah ketika dunia memalingkan perhatian ke tempat lain.
Hakikatnya, apabila dunia terlalu terpesona dengan naratif perang besar Iran-Israel-AS, Lubnan menjadi mangsa kedua, bukan sahaja kepada bom, tetapi juga kepada pengabaian. Dalam bahasa mudah, ada negara yang dibedil secara fizikal, dan ada juga negara yang “dipadamkan” daripada keutamaan wacana global.
Justeru, sudut pandang yang lebih jujur perlu diambil. Perang di Iran mungkin besar dari segi simbolik dan strategik, tetapi serangan di Lubnan tidak boleh dianggap sampingan. Jika perhatian media antarabangsa terus disusun mengikut hierarki kepentingan kuasa besar, maka banyak tragedi akan terus berlaku dalam diam dan hanya disedari apabila kemusnahan sudah tidak boleh dipulihkan lagi.
Presiden Lubnan, Joseph Aoun, sendiri telah menggesa rundingan bagi mengelakkan kemusnahan lebih besar di selatan negaranya, seakan memberi isyarat bahawa Lubnan sedang berdiri di ambang malapetaka yang lebih luas. Dunia boleh terus berbicara tentang Iran, tetapi sejarah mungkin akan mencatat bahawa ketika semua mata melihat satu perang, satu lagi perang sedang dibiarkan membarah tanpa cukup tentangan.
Lensa Malaysia
Fakta . Tegas. Tanpa Tapisan
